Dit portret toont Susanna Dumion (1713-1818). Ze is gekleed in een witte japon en schoudermantel en draagt een zwarte hoed met strik op haar hoofd. Het portret, gemaakt in rood, bruin en zwart krijt, werd vermoedelijk getekend ter gelegenheid van haar honderdste verjaardag, zoals dat gebruikelijk was in de vroege 19de eeuw. De medische zorg was destijds minder ver ontwikkeld en honderd jaar worden was dus heel erg bijzonder. Het bereiken van die leeftijd was zelfs een nationale nieuwswaardigheid: de kranten publiceerden erover en afbeeldingen van de ‘centinarissen’ (honderdjarigen) werden wijdverspreid en verzameld. Het portret van Susanna kwam terecht in de collectie honderdjarigenportretten van Adriaan van der Willigen (1766-1841), wiens nazaten het in 1989 schonken aan Teylers Museum.

Susanna Dumion werd geboren in Paramaribo in Suriname, in slavernij. Door plantage-eigenares Susanna Taunay-Lespinasse (1722-1778) werd ze rond 1750 meegenomen naar de Nederlandse Republiek, waarna ze decennialang inwoonde bij de familie Lespinasse in Amsterdam. Slavernij was officieel verboden in de Nederlandse Republiek, maar van vrijheid was voor de meegenomen tot slaafgemaakte geen sprake. Zo werd Dumion in het testament van Taunay-Lespinasse uit 1766 als ‘haar slavin of dienstmaegd’ aangeduid en werd vermeld dat ze pas na de dood van Taunay-Lespinasse haar vrijheid en een wekelijkse toelage zou verkrijgen. Taunay-Lespinasse overleed in 1778.

In de laatste jaren van haar leven woonde Dumion in Haarlem, aan de Kleine Houtstraat 58. Daar bereikte ze de indrukwekkende leeftijd van 105 jaar. Haar portret werd mogelijk getekend door tekenaar Jacob Ernst Marcus (1774-1826) die getrouwd was met een van Taunay-Lespinasses erfgenamen. Het betreft een van de weinige afbeeldingen in de collectie van Teylers Museum die een persoon van kleur verbeelden. Vandaag de dag geeft Susanna Dumion – en zo ook haar portret – een gezicht aan het slavernijverleden in Nederland.